MUSBEK KİBİYEV
SENİ ANLATIYORLAR KÖYDE
Emeğin hakkını veriyorsun,
Nasırlı ellerinle.
Onurunla yaşıyorsun, saygıyla
Seni anlatıyorlar köyde.
Biliyorum – özgürlük bugün,
Yarınları müjdeliyor,
Töreler karanlığında kalıyor eskinin,
Her geçen gün yaşamın güzelleşiyor.
Onur duyuyorum, akıllı, güçlü,
Savaşan bacım var diye,
Gururluyum anlatmakta seni,
Yürekten yaptığın için sana düşeni.
Bacım, mutluyum senin sayende.
Tırmanırken yenginin zirvelerine,
Alnım açık, başım dik,
Ellerin ellerimde.
Ey dağlı kız çok yaşa!
Açtığın yollarca yaşa!
Seni anlatmakla bitiremem ki,
Anlam kazandırdın yaşama.
***
Zoru zor yeniyor,
Zekâyı – üstün zekâ.
Büyük sevda,
Yeniyor sevgiyi.
Ya hileyi yeniyor – hile de.
İnsanlık yenilebilir mi?
Yenilebilir tabii.
Büyük insanlık ile…
***
Deliler çok dünyada,
Sessiz veya kızgın.
Kendi kendine köpürenler,
Küsenler kendi kendine.
Herkesten akıllıyım diyen;
Herkesten deli
Küllüğünde gezinen horozlar gibi,
O delinin yüreği.
***
Sonu da yok, başı olmayan zamanın.
Kara, kapkara doğduğum toprok!
Durursa zaman – biter herşey o anda,
Dönmenin de yolu yok – karışınca toprağa.
Korkmuyorum durmasından zamanın,
Bir kez daha doğmamak da – ürkütmez beni.
Korkarım üzerime laneti halkın,
Yağarsa bu duygu çıldırtır beni.
