“Bu akşam gecenizin tadı bozulmasın diye televizyonlarda zaten çok az ve çarpıtılarak yayınladığınız vahşet görüntülerini de yayından kaldıracaksınız. Yüzünüzü gökyüzündeki havai fişeklere çevirip bizim gökyüzümüzden yağan bombaların seslerini duymayacaksınız bile. Ateş yağmurları size eğlence sarhoşluğu, bize ise ölüm getirecek.

En son ne zaman sarıldınız çocuklarınıza bilmiyorum. Bu benim son defa sarılışım evladıma. Daha doğru dürüst oyun bile oynayamadan onu elimden alanlara kahretmek yetmiyor, söndürmüyor içimdeki yangını.

Size, biz ölürken şen şakrak şarkılarla yeni bir yıla girenlere hediye ediyorum: Minik yavrumu.

Karla karışık mermi yağdı mı hiç üzerinize, soluduğunuz havanın kimyasal silahlarla kirletildiğinden endişelendiniz mi hiç, bastığınız yerde mayın patlamasından, içtiğiniz suyla zehirlenmekten çekindiniz mi? Hiç kolu kopmuş, bacağı kopmuş bir Çeçen çocuk gördünüz mü yakından? Bomba yağarken bir çocuğun gözlerine baktınız mı hiç?

Siz müzik setlerinizin seslerini daha da yükseltin. Havai fişeklerinizin sayılarını arttırın. Daha çok için, daha çok eğlenin. Gözlerinizi kapatın, bakmayın bizim cansız evlatlarımızın resimlerine, paramparça olmuş bedenlerimizin görüntülerine.

Alın size armağan ediyorum yavrumu. Olmayan vicdanlarınıza bir bıçak gibi saplıyorum.”

Bir Çeçen Anne