11 Şubat 1943’te Komünist Parti’nin yönetim organı olan Politbüro (Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi Politik Bürosu) Çeçen-İnguş Özerk Cumhuriyeti’nin lağvedilmesi ve “Almanlarla işbirliği” yapmakla suçlanan tüm Çeçen-İnguş halkının top yekün sınırdışı edilmesi konusunu tartıştı. Stalin’in gizli polis şefi ve sürgünün “mühendisi” Lavrenty Beria ve Stalin’in halefi Nikita Krushchev, sınır dışı etmektense bu halkın sürgün edilmesi fikrini destekledi. Böylelikle Sovyetler, 150 milyon rubleye (3,9 milyon Euro) mal olacak, 425 bin Çeçen ve 93 bin İnguş’un bir gecede sürgün edilmesi planını yürürlüğe koydular.

23 Şubat 1944 arifesinde Çeçen-İnguş Özerk Cumhuriyeti’nin tüm vatandaşları kent ve köy merkezlerinin meydanlarında Kızıl Ordu Günü’nü kutluyordu. Herkes bir festival havasında meydanlarda toplanmıştı. Ancak Sovyet askerleri tüm meydanların etrafını sardı ve askeri kumandanlar, vatandaşlara Yüksek Sovyet’in Çeçen ve İnguş halkının Orta Asya ve Batı Sibirya’ya sürgün edileceklerine ilişkin kararı okudu ve halka belirlenmiş sürgün merkezlerinde toplanmalarını emretti.

27 Şubat 1944 gecesi, İçişleri Halk Komiserliği’ne (NKVD) bağlı kuvvetler küçük bir dağ köyü olan Khaibakh-Aul’da yedi yüzden fazla sivili diri diri ateşe verdi.

Bu korkunç gecede yağan kar yağışı, yükseklerde kurulu köylere götüren dağ yollarını Sovyet hükümetinin “özel görevli” güçleri için daha da kötü hale getirdi. Rusların, Amerika tarafından savaş sırasında kendilerine verilen Studebaker kamyonlarla erişemedikleri dağlardaki antik kulelerde yaşayanlar, ovadakilerin başlarına gelenlerden habersizdi. Buradaki insanlarla ne yapacaklardı? Yeni birlikler mi gönderilmeliydi? Bu oldukça zordu. Buna ilaveten, birlikler operasyonun başarıyla sonuçlandırıldığına dair üstlerine çoktan bilgi vermişlerdi. Kimi sağlıklı siviller, diğerlerine katılmaları için ovalara gönderildi. Geride kalanlar ise kendi başına hareket edemeyeceklerden oluşuyordu: hastalar, çocuklar ve yaşlılar; bunların hepsi Ruslar tarafından diri diri yakıldı.

Sovyet birlikleri, Nashkoyev bölgesinde geride kalan tüm sivilleri, ovadakilere dahil edilmek üzere yeni bir konvoy oluşturulacağı bilgisiyle Khaibakh Köyü’nde topladı. Dizlerine kadar kara batan insanların oluşturduğu hat askeri eskort eşliğinde yavaş yavaş, Lavrentiy Beria’dan sonra isimlendirilen bir kolkhoz’daki ahırlara doğru ilerlemeye başladı. Ahırlar önceden hazırlanmış, otlar ve samanlarla doldurulmuştu, böylelikle “atlı yük arabalarını bekleyenler soğuktan korunmuş olacaktı”!

Sağlam yetişkinler, sevdikleri yakınları olan hastaları, çocukları ve yaşlıları yalnız göndermek yerine onlara eşlik etmeyi tercih etti. Herkes (700’den fazla sivil) ahırlarda toplandığında ise tüm kapılar kapatılarak kilitlendi. NKVD’nin Uzak Doğu Bölgesi Kumandanı, Albay Mikhail Gvishiani ahırların ateşe verilmesini emretti.

Samanlarla doldurulmuş ahırlar dört bir yandan ateşe verildi. Alevler ahırları sardığında, devasa kapılar içeride canını kurtarmak isteyenlerin can hıraş tepkileriyle yıkıldı. Çocukların korkunç çığlıkları, uğultular ve alevlerinden içinden kendilerini dışarıya atmaya başaranların içeride diri diri yanan insanları görmeleriyle yüzlerine yerleşen korku etrafı sarmıştı. Ama Gvishiani tereddüt etmeksizin emrini verdi: “Ateş!”. Ve yüzlerce makineli silahtan mermiler yağmaya başladı. Kurşun yağmuruna tutulanları cansız bedenleri çıkışlarda insan yığınları oluşturdu. Birkaç dakika sonra insan cesetlerinden bir dağ oluşmuştu. Tek bir kişi dahi kaçmayı başaramadı.

M.Gvishiani hükümet için gerçekleştirdiği bu operasyon nedeniyle L.Beria tarafından ödüllendirildi ve “General” rütbesine terfi ettirildi. Stalin’de, “Kuzey Kafkasya’daki önemli hükümet vazifesini başarıyla tamamladıkları için” operasyonun tüm katılımcılarına şükranlarını sundu!